پشه‌ای در استکان آمد فرود
تا بنوشد آنچه واپس مانده بود
کودکی ـ از شیطنت ـ بازی کنان،
بست با دستش دهان استکان!
پشه دیگر طعمه‌اش را لب نزد
جست تا از دام کودک وا رهد
خشک لب، می‌گشت، حیران، راه‌جو
زیر و بالا، بسته هر سو راه او
روزنی می‌جست در دیوار و در
تا به آزادی رسد بار دگر
هر چه بر جهد و تکاپو می‌فزود
راه بیرون رفتن از چاهش نبود
آنقدر کوبید بر دیوار سر
تا فرو افتاد خونین بال و پر
جان گرامی بود و آن نعمت لذیذ
لیک آزادی گرامی‌تر، عزیز

به امید روزی که مردم اون قدر اگاه باشن که به اندازه ی پشه آزادی بخوان

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۱٤ساعت ٤:٢٦ ‎ب.ظ توسط مانی کیانی نظرات () |